Ik herkende Monsieur E. Monet, die zich bij mij had aangemeld, om een verhaal aan te leveren voor onze reeks, pas op het moment, toen hij met één toegeknepen oog bij mijn appartement naar binnenstapte. Hij was Edouard, de koksknecht met één oog, met wie wij voor het eerst kennismaakten in het verhaal van het kerstwonder.
Het was duidelijk, dat Monsieur gemengde gevoelens had, om in Parijs bekend te staan als "de koksknecht met één oog," hetgeen ik ook erg goed begrijp. Toch was hij die dag bij mij, niet om mij een halt toe te roepen om nog eens over hem te schrijven – want hij is wel eens vaker genoemd – , maar juist om zijn verhaal te doen, over hoe hij deze verwonding lang geleden had opgelopen. Teveel mensen hadden er in de afgelopen jaren al naar gevraagd, en hij was altijd huiverig geweest om de waarheid te vertellen, om geen vervelende belangstelling te krijgen. Sinds de operahuisverhalen werden uitgegeven, was die belangstelling en nieuwsgierigheid alleen maar groter geworden, maar, zoals Monsieur mij vertelde, het was van een ander soort dan waar hij altijd voor gevreesd had. Eentje waar hij nog aan moest wennen, maar die helemaal niet zo kwalijk leek. Eentje met een soort oprechtheid erin, een bewondering bijna, omdat wel duidelijk was geworden, dat het voorval met zijn oog een van de vele bejubelde operahuisavonturen was, en dat zijn verwonding bijna als een eremedaille was, die hij met trots mocht dragen.
Tijdens het interview zijn wij, zoals u in de vorige publicatie kon lezen, even onderbroken geweest door mijn zusje Marie-Louise, die mij belangrijk nieuws kwam brengen over de zogenoemde vluchtelingen in de nacht, maar aan die onderbreking zal ik in deze vertelling verder geen aandacht besteden. Het woord is nu aan Monsieur Edouard Monet, en ik wens u, mijn zeer gewaardeerde lezers, veel leesplezier.